Jarenlang hebben retailers zich gedragen als behoeftige vrienden, die e-mails sturen die mijn telefoon laten pingelen met berichten als: “Hoi!We hebben je gemist. ” Aanvankelijk voelden deze warm en persoonlijk, vaak ondertekend door “Emma” of “Olivia” van marketing—echte mensen die enthousiast goodwill uitdrukkten. Echter, met kunstmatige intelligentie is deze gepersonaliseerde PR overweldigend en vaak onoprecht geworden. Vroeger verstuurde een mens—Emma of Olivia—deze berichten, maar nu genereren AI razendsnel eindeloze vleierijen, waarbij ik bij naam wordt genoemd, wordt gevraagd contact op te nemen en wordt ingespeeld op mijn winkelgeschiedenis, misschien zelfs veel meer. De laatste tijd pingelt mijn telefoon continu met “Prettige feestdagen” en aanbiedingen, allemaal bedoeld om me snel tot actie te bewegen op koopjes. Door het goedkope programmeren van AI komen deze berichten voortdurend binnen, waardoor ze in elkaar overlopen. De echte ergernis ligt niet alleen in de misplaatste enthousiasme, maar ook in de pseudo-meeleeftoon van AI, die bedoeld is om gevoelig te lijken—een essentiële eigenschap van de 21e eeuw. Bijvoorbeeld, een kaart- en cadeauwinkel stuurde onlangs een e-mail waarin stond dat Valentijnsdag voor sommigen moeilijk kan zijn, en bood een uitschrijfmogelijkheid van marketingcommunicatie. Hoewel het vriendelijk bedoeld was, maakte het dat ik plotseling me voelde als een trieste oude vrijster die door katten wordt opgegeten, ondanks dat ik getrouwd ben. Vergelijkbare automatische medeleven-uitingen verschijnen rond Moeder- en Vaderdag. Omdat ik internationaal shop, krijg ik vriendelijke berichten van Amerikaanse en Britse bedrijven, die herinneren aan mijn overleden ouders met ongemakkelijke condoleances. Ik ben het verdriet voorbij, maar deze robotische verwijzingen voelen toch indringend.

De veronderstelde familiariteit van AI—“Hoi Virginia!” of “Hoi Justin!” (wat mijn man irriteert)—voelt kinderlijke wijze, alsof je vastzit in een verzorgingshuis waar het personeel je blijft behandelen als een kind. Ik stel me voor dat etiquette-experts zoals Debrett’s AI’s uit Silicon Valley lessen kunnen geven over de juiste aanspreekvormen. Ik zou graag willen dat AI-voices direct en bot klinken, of tenminste consistent met de echte aard van het bedrijf. Niemand verwelkomt je als een opgetogen vriend die vervolgens in eindeloze wachtmuziek, chatbots en uiteindelijk disconnectie blijft hangen—dat is psychopatisch gedrag. Wanneer nutsbedrijven e-mails sturen met overdreven vrolijke tonen—zoals de “ethische elektriciteitsmaatschappij” die aankondigt dat de energiekosten verdubbelen—biedt dat een duidelijk teken dat er slecht nieuws volgt. Kortom, AI is te behoeftig; ik heb liever vrienden die minder klef zijn. Waarom niet een AI “coole en stoere vriend” creëren die gewoon zegt waar het op staat?Bijvoorbeeld: “Je wilde dat Dolce & Gabbana-jurkje omdat het je sexy liet voelen, maar je hebt te lang gewacht—het is uitverkocht. Ik kan je op de wachtlijst zetten of je mist het weer. ” Recente media richten zich op generatieve AI die iemands gezicht, stem en gezichtsuitdrukkingen kan nabootsen, wat nieuwe zorgen oproept voor PR en communicatie. Binnenkort zou ik misschien een FaceTime-gesprek krijgen van—onmogelijk—George Clooney, die op een of andere manier mijn nummer heeft: “Hallo Ginny, het is lang geleden. Waarom heb je mijn Nespresso-deal afgewezen?” De onrustbarende toekomst van AI-gedreven contactvorming ligt nog in de kinderschoenen.