Yıllardır perakendeciler, ihtiyaç sahibi arkadaşlar gibi davranıp, telefonuma “Merhaba!Seni özledik. ” gibi mesajlar gönderen e-postalar yolluyorlar. Başlangıçta bunlar samimi ve kişisel hissedilir, genellikle “Emma” veya “Olivia” gibi pazarlamadan kişiler imzalar, iyi niyetle yaklaşılan gerçek insanlar. Ancak, yapay zekânın gelişmesiyle bu kişisel PR çalışmaları bunaltıcı ve samimiyetsiz hale geldi. Eskiden, Emma veya Olivia gibi insanlar bu mesajları hazırlardı, şimdi ise yapay zekâ hızla sonsuz, övgü dolu e-postalar üretiyor, bana isimle hitap edip, iletişim kurmamı rica ediyor, alışveriş geçmişime dayanarak ve belki de çok daha fazlasını kullanıyor. Son zamanlarda telefonum sürekli “Mutlu Tatiller” ve indirim mesajlarıyla şakıyor; hepsi beni hızlı davranmaya teşvik ediyor. AI’nın ucuz programlaması sayesinde bu mesajlar sürekli geliyor ve birbirine karışıyor. Asıl rahatsızlık yalnızca abartılı heves değil, aynı zamanda yapay zekânın hassas görünmek için tasarlanmış sahte ilgisini hissettiren ton. Özellikle, bir kart ve hediye mağazasının yakın zamanda gönderen e-postası, Sevgililer Günü’nün bazıları için zor olabileceğini ve pazarlamadan çıkış yapma seçeneği sundu. İyi niyetli görünse de, bana aniden yalnız kalmış ve kediler tarafından yenilecekmiş gibi hissettiren bir tezatlık yarattı, oysa kocam var. Benzer şekilde, Anneler ve Babalar Günü civarında otomatik sempati mesajları geliyor. Uluslararası alışveriş yaptığım için, ABD ve İngiltere’den şirketlerin duygusal mesajlarını alıyorum; gizlice kaybettiğim anne-babamı hatırlatan garip taziye ifadeleri. Artık yasımı geride bıraktım, ama bu robotik referanslar rahatsız edici hissettiriyor.

AI’nın varsayımsal yakınlığı—“Merhaba Virginia!” veya “Merhaba Justin!” (kocamı rahatsız eden)—büyümemiş çocuklar gibi hissettiriyor, sanki bakımevinde yaşlılara davranış tarzı, hiç durmadan personelin onları çocuk gibi muamele etmesi gibi. Debrett’s gibi nezaket uzmanlarının, Silikon Vadisi Aİ’lerine uygun adresleme konusunda eğitim vermesi gerekebilir. İnsanların samimi ve doğal davranmasını tercih ederim. Gerçek bir arkadaş, aşırı heyecanla seni karşılamaz ve sonra seni sonsuz bekletip, sohbet botu döngülerine ve sonunda bağlantı kesmelerle tuzağa düşürmez—bu psikopatça davranıştır. Elektrik, su gibi hizmet şirketleri aşırı neşeli tonlarla e-posta gönderdiğinde—örneğin, “etik elektrik şirketi” ısrarla ısınma maliyetlerini iki katına çıkaracağını duyuruyor—kötü haberlerin yaklaştığının belirtisidir. Özetle, AI aşırı ihtiyaç sahibi; ben ise daha az yapışkan arkadaşları tercih ederim. Neden, gerçekten ne söylediğini anlatan “sıkı ve sert” bir yapay arkadaş yaratmıyoruz?Mesela: “O Dolce & Gabbana elbise sana seksi hissettirdi çünkü istiyordun, ama çok geç kaldın—satıldı. Seni bekleme listesine ekebilirim ya da tekrar kaçırabilirsin. ” Son zamanlarda medyada yapılan vurgular, generatif yapay zekanın herhangi birinin yüzünü, sesini ve ifadelerini taklit edebildiğini gösteriyor; bu da PR ve iletişim alanında yeni endişeler doğuruyor. Yakında, imkânsız görünse de George Clooney’den bir FaceTime çağrısı alabilirim—nasıl olduysa numaramı bulmuş—“Merhaba Ginny, uzun zaman oldu. Neden Nespresso anlaşmamı reddettin?” Yapay zekâyla iletişimdeki bu rahatsız edici geleceğin henüz başındayız.