Podczas wakacji, starając się nie zagłębiać zbyt mocno w brytyjską politykę, natknąłem się na spostrzeżenie Ben Southwooda z Works in Progress, że rozległe, lokalne prerogatywy w zakresie zagospodarowania przestrzennego w Wielkiej Brytanii dalece przewyższają wszystko, o czym marzyli amerykańscy zwolennicy YIMBY. Mimo tej centralizacji, Wielka Brytania wciąż zmaga się z poważnym kryzysem podażowym mieszkań, co podkreśla ograniczenia strategii scentralizowanych. Jednak problem ten może bardziej dotyczyć opinii publicznej niż struktur rządowych. Sondaże wskazują, że 71% Brytyjczyków opowiada się za kontrolą czynszów, podczas gdy tylko 47% popiera budowę nowych miast; wśród wyborców Konserwatywnej Partii prawie połowa woli promować mieszkania socjalne ponad domy na sprzedaż czy wynajem prywatny. W połączeniu z napiętym budżetem ograniczającym budowę mieszkań publicznych, trudno określić, jaki system instytucjonalny mógłby odnieść sukces. W Stanach Zjednoczonych większość budownictwa odbywa się na terenach niezależnych od samorządów; burmistrzowie mają tendencję do bycia bardziej pro-budowlanym niż członkowie rad miejskich; a rady ogólne (at-large) zatwierdzają więcej mieszkań niż rady dzielnicowe. To wskazuje, że NIMBYizm silnie wpływa na politykę mieszkaniową w USA, a politycy reagują inaczej, gdy motywacje się poszerzają. Jednak gdyby cała elektoratka była przeciwnna rynkowym mieszkaniom, pewnie żaden system nie miałby szans. Przechodząc do przekazu wiodącej narracji o sztucznej inteligencji, niektórzy komentatorzy, w tym Noah Smith i Geoff Shellenberger, twierdzą, że liderzy AI źle komunikują się, głównie mówiąc do inwestorów, zaniedbując „zwykłych ludzi”. Przed wzrostem znaczenia AI priorytety inwestorów i zwykłych użytkowników mocno się pokrywały — etos lean startup mówił „słuchaj użytkowników nade wszystko”. Jednak ze względu na kapitałochłonny charakter AI, obecna grupa inwestorów ceniąca takie startupy znacząco się różni. Niewielu rozumie głębokie techniczne aspekty, jak mechanizmy uwagi czy transformery, co przyczynia się do powstawania bańki. Dodatkowo, ograniczona liczba inwestorów zdolnych finansować firmy typu Anthropic często ma obawy odległe od publicznych. Przywodzi to na myśl w pewien sposób finansowanie Theranos przez bogatych, ale nieświadomych wspierających. Ważne jest, że pesymistyczne ostrzeżenia zarządów AI o ryzykach, takich jak wyginięcie ludzkości czy masowa utrata pracy, nie są jedynie hype’em skierowanym do inwestorów — one są szczere. Założyciele OpenAI mieli takie poglądy jeszcze przed wypuszczeniem GPT-2; Anthropic zostało założone przez byłych pracowników OpenAI, którzy uważali, że OpenAI zaniedbało ryzyko egzystencjalne. Zespoły komunikacji próbują przekazywać mniej alarmistyczne wiadomości, podkreślając AI jako narzędzie zwiększające produktywność, jednak liderzy typu Sam Altman i zespół Anthropic pozostają zgodni z narracją o ryzyku egzystencjalnym. Inwestorzy rozumieją, że te przekazy niosą ryzyko polityczne, ale zdają sobie sprawę, że główni twórcy są szczerymi wierzącymi. Przewidują, że AI szybko się rozpędzi, korzystając z własnego postępu, co może wkrótce przewyższyć ludzką inteligencję i rozwiązać problem robotyki, tworząc „kraj geniuszy w centrum danych”. Dla sceptycznych czytelników seria blogów Holdena Karnofsky’ego „Most Important Century” dostarcza wyważonej, przemyślanej perspektywy i odzwierciedla jego szczere zaangażowanie po karierze w GiveWell i Open Philanthropy. Pomimo wyzwań komunikacyjnych, jest to w istocie problem szczerej wiary, a nie manipulacji. Jeśli chodzi o politykę prezydencką w USA, ostatnia dominacja senatorów (i byłego gospodarza programu telewizyjnego) kontrastuje z wcześniejszymi epokami, gdy więcej głównych gubernatorów pełniło funkcje, i można się z nich wątpliwie wyspowiadać na korzyść ich zdolności sprawowania rządów. Obecni gubernatorzy stanów niebieskich, tacy jak Gavin Newsom czy JB Pritzker, mogą nie przyciągać wyborców wahań, podczas gdy gubernatorzy stanów purpurowych, jak Josh Shapiro czy Gretchen Whitmer, mają osiągnięcia odpowiadające centrowcom i mogą być silniejszymi kandydatami. Senatorzy często zajmują bezpieczne fotele i dbają bardziej o koalicje dla kariery, niż o konkretne wyzwania rządzenia. Zohran Mamdani wyróżnia się wśród progresywnych polityków, mając prawdziwą pracę, która wymaga kompromisów i odpowiedzialności. W odniesieniu do lewicowych burmistrzów, różnice w wynikach między Michelle Wu a Brandonem Johnsonem odzwierciedlają różnice w polityce, poparciu rady miejskiej, zdolnościach instytucjonalnych i kompetencjach wykonawczych. Wu, choć określana jako progresywna, zawetowała niektóre projekty związków nauczycielskich, zdobyła poparcie związków policyjnych, unikała podwyżek podatków od mieszkań, próbując przerzucić ciężar podatkowy na nieruchomości komercyjne, i była mniej agresywna w reformie planowania przestrzennego w jednym z najbardziej niedostatecznie mieszkalnych obszarów metropolitalnych w USA. Natomiast Brandon Johnson wykazuje bliższe powiązania z związkami zawodowymi i mniej skupia się na kwestiach bezpieczeństwa publicznego. Określenie polityków jako „progresywnych” może być arbitralne. Podobnie w Los Angeles polityka Nithyi Ramanu przeciwko mieszkalnictwu kontrastuje z krytyką dotyczącą jej podejścia do przestępczości. W Waszyngtonie reforma planowania jest mniej pilna niż w Bostonie czy Los Angeles.

McDuffie popiera szerokie reformy, w przeciwieństwie do Karen Bass, ale propozycje Janeese Lewis George rozszerzające kontrolę czynszów i regulacje mogą podważać wysiłki w zakresie planowania. George odzwierciedla też wpływy związków nauczycielskich i podziela pogląd Johnsona na powagę bezpieczeństwa publicznego, w przeciwieństwie do Wu. Kluczowe jest uwarunkowanie gospodarcze: miasta z rozwiniętymi gospodarkami globalnymi, takie jak Nowy Jork, Boston czy San Francisco, mają większą swobodę polityczną dla postępowych pomysłów, podczas gdy kurczący się silnik gospodarczy Chicago czy spowolnienie powiązane z pandemią w D. C. ograniczają przestrzeń polityczną. Dlatego sukces burmistrzów często zależy od warunków ekonomicznych, obok polityki i strategii. Rozważając historyczny kontrfaktyk: gdyby Henry Clay, lider Partii Wigów z końca lat 30. XIX wieku, przyjął nominację na wiceprezydenta w 1840 roku i został prezydentem po śmierci Harrison’a (zamiast Johna Tylera), jak mogłaby wyglądać historia USA?Tyler szybko zaczął się ścierać z wigowskim kierunkiem, vetoując kluczowe ustawy (narodowy bank, sprzedaż ziemi, taryfy). Gdyby Clay objął urząd, prawdopodobnie wdrożyłby wczesny program republikański — taryfy, Homestead Act, kontrolę nad bankowością federalną, inwestycje infrastrukturalne — które późniejsza administracja Lincolna akceptowała. Clay, sprzeciwiający się aneksji Teksasu, mógłby uniknąć wojny meksykańsko-amerykańskiej i podziałów secesjonistycznych. Bez aneksji, do Unii weszłyby dwa wolne stany (Iowa, Wisconsin), bez równoważenia stanów niewolniczych, co mogłoby ułatwić pokojową transformację systemu wobec sprzeciwów wobec niewolnictwa. Alternatywnie, aneksja i wojna mogłyby się zdarzyć pod rządami innego kandydatuna Clay. Wojna secesyjna prawdopodobnie by się nadal wydarzyła, ale jej dynamika i układ sił uległyby zmianie: obszar głównie na północ od linii Missouri, będący w dużej mierze bezpiecznym terenem, odrzuciłby ekspansję niewolnictwa, co mogłoby doprowadzić do podziału Demokratów, zamiast zwycięstwa Republikanów i narastania sprzeciwu wobec niewolnictwa. Teksas i Kalifornia mogłyby pozostać suwerennymi państwami, uczestnicząc w skomplikowanej polityce regionalnej i międzynarodowej. Secesja mogłaby się udać lub przekształcić w wojnę unifikacyjną na wzór włoskiego lub niemieckiego zjednoczenia XIX wieku. Odnośnie cen gazu w Australii, cięcie podatków od gazu przy spadku importu o 30% nie eliminuje potrzeby podnoszenia cen na tyle, aby równoważyć spadek popytu, do czasu pojawienia się dodatkowych zasobów. Chociaż w zamkniętej gospodarce obniżki cen mogą nie mieć efektu, Australia jest częścią globalnego rynku ropy, więc obniżenie podatków pomaga australijskiemu konsumentowi mniej ograniczyć zużycie niż średnia globalna, przerzucając ciężar na międzynarodowy poziom. Wielu ludzi nie rozumie prawdziwej funkcji rynku: ceny służą do równoważenia podaży i popytu, aby uniknąć braków lub nadwyżek. Uważanie podwyżek cen za wyłącznie wynik chciwości korporacji jest błędne — wzrost cen w rentownych firmach odzwierciedla nadmierny popyt i zysk, a nie tylko chciwość. Spadki inflacji w 2024 roku stanęły w miejscu i odwróciły się w 2025 po błędach polityki, co utrzymuje błędne postrzeganie „greedflation”. Czy Trump mógłby jednostronnie zmusić USA do przejścia na Celsjusza?Nie, ponieważ takie działanie wywołałoby bunt w Partii Republikańskiej i prawdopodobnie impeachment. W europejskiej polityce skrajnej prawicy partii nazywane „skrajną prawicą” często mają dziedzictwo od historycznych partii faszystowskich, mocno skupiają się na antyimigracyjnej narracji, ale mogą nie być wyraźnie bardziej prawicowe od innych partii centroprawicowych. Wiele z nich przyjmuje pro-rosyjskie stanowiska zagraniczne, co odchodzi od tradycyjnych wartości prawicowych. Partia Giorgii Meloni wpisuje się w ten schemat – jest twarda w kwestii imigracji, ale jest proeuropejska, pro-NATO i anty-Putin. Z kolei Matteo Salvini i jego Lega mają bardziej pro-rosyjskie stanowiska. Media w USA mają trudności z oddaniem tych niuansów. Na Twitterze wiele problemów platformy wynika z nadzwyczajnych uprawnień Elona Muska i jego nieprzewidywalnego zachowania osobistego, a nie z braku strukturalnych rozwiązań. Musk jest bystry, ale słabo się odnajduje jako członek społeczności Twittera — rzadko dzieli się dokładnymi informacjami o budżetach, nigdy nie przyznaje się do niepewności czy błędów, i promuje konta niskiej jakości. Z drugiej strony, wiele użytkowników o różnych poglądach zachowuje wysokie standardy epistemiczne: cytuje badania, wyraża wątpliwości, poprawia błędy i debatuje otwarcie. Zmiany strukturalne dokonane przez Muska mają pewne pozytywne aspekty, ale jego negatywne zachowania medialne znacząco wpływają na jakość platformy.