Powód, dla którego dzisiaj czytasz ten list ode mnie, sięga chwili nudy sprzed około 30 lat. Czując się niespokojny i ciekawy świata, spędzałem godziny w komputerowej pracowni na uniwersytecie, eksplorując Usenet i wczesny World Wide Web, poszukując interesujących rzeczy do przeczytania. Wkrótce czytanie samo przestało wystarczać – chciałem tworzyć. Dlatego nauczyłem się HTML i zbudowałem prostą stronę internetową, potem ulepszoną, aż w końcu całą witrynę wypełnioną różnorodną treścią internetową. Stamtąd zacząłem dalej. Ta skromna kolekcja stron internetowych otworzyła przede mną drzwi do stażu dziennikarskiego w dziale online czasopisma, które początkowo nie zwracało większej uwagi na to, co robimy jako entuzjaści technologii w sieci. Ten staż zapoczątkował moją pierwszą prawdziwą pracę w dziennikarstwie, potem kolejną, aż w końcu doprowadził mnie do obecnej roli w dziennikarstwie. Nic z tego nie wydarzyłoby się bez nudy i ciekawości – szczególnie ciekawości do technologii. Na pierwszy rzut oka komputerowa pracownia na uniwersytecie może wydawać się nieoczekiwanym miejscem kreatywności. Często kojarzymy kreatywność z pracowniami artystów czy warsztatami pisarzy. Jednak na przestrzeni historii wiele z najważniejszych przełomów twórczych — a można argumentować, że takimi są właśnie rozwój sieci i jej ewolucja — wywodziło się z postępu technologicznego. Są oczywiste przykłady, takie jak fotografia czy druk, ale to samo dotyczy niezliczonych wynalazków, które dziś traktujemy jak coś oczywistego: farb olejnych, teatrów, zapisu muzycznego, syntezatorów elektrycznych. Prawie wszędzie w sztuce — z wyjątkiem czystego wokalizowania — technologia odgrywała kluczową rolę. Jednak prawdziwe sedno osiągnięć artystycznych nigdy nie było w samej technologii. Raczej chodzi o to, jak artyści wykorzystują technologię, by wyrazić nasze człowieczeństwo. Kiedy mówimy o sztuce, często używamy słów związanych z cechami ludzkimi — dusza, serce, życie — i krytykujemy je słowami takimi jak sterylne, kliniczne czy bez życia.

(Oczywiście, dzieło może celowo prezentować sterylność, by wyrazić pewne przesłanie o człowieczeństwie!) Wszystko to prowadzi do tego, że wierzę, iż AI może być, już jest i będzie nadal narzędziem dla wyrazu twórczego, ale prawdziwa sztuka zawsze będzie napędzana ludzką kreatywnością, nie maszynami. Mogę się mylić. Mam nadzieję, że nie. Ten numer — w całości stworzony przez ludzi korzystających z komputerów — koncentruje się na kreatywności i dynamice relacji między artystą a technologią. Ten motyw znajdziesz na naszej okładce, zilustrowanej przez Toma Humberstone’a, a także w tekstach Jamesa O’Donnella, Willi Douglasa Heaven, Rebeki Ackermann, Michelle Kim, Bryana Gardnera i Allison Arieff. Oczywiście, kreatywność wykracza poza sztukę. Cały postęp ludzkości rodzi się z kreatywności, ponieważ to właśnie ona pozwala nam rozwiązywać problemy. Dlatego ważne było dla nas, by uwzględnić także ten aspekt. Znajdziesz te spostrzeżenia w artykułach autorów takich jak Carrie Klein, Carly Kay, Matthew Ponsford i Robin George Andrews. (Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak możemy zniszczyć asteroidę, ten numer jest dla ciebie!) Chcemy też nieco bardziej się wykazać kreatywnością. W nadchodzących numerach zauważysz pewne zmiany w magazynie, w tym nowe stałe sekcje, takie jak „3 rzeczy” autorstwa Caiwei Chen. Wśród tych aktualizacji planujemy zaprosić i publikować więcej opinii od czytelników oraz odpowiadać na twoje pytania dotyczące technologii. Zachęcamy do wyjścia poza schematy i kontaktu z nami pod adresem newsroom@technologyreview. com. Jak zwykle, dziękujemy za czytanie.