Shannon Vallor, filozofkinja tehnologije, predlaže da umjesto da posmatramo AI kao "stohastičku papigu" koja samo ponavlja ljudski jezik, prikladnija metafora je da AI djeluje kao ogledalo, reflektujući ljudski unos nazad prema nama. Ovaj koncept osporava ideju da AI posjeduje um ili moralnu superiornost. Vallor tvrdi da egzistencijalni rizik koji postavlja AI ne leži u samom AI, već u sklonosti čovječanstva da ga pogrešno shvati kao pravi um, što vodi eroziji ljudske agencije. Naglašava važnost prepoznavanja ljudske sposobnosti za stvaranje značenja i provođenje moralnih i društvenih promjena, upozoravajući protiv predavanja te moći AI-u pod izgovorom objektivnosti i napretka. Oslanjajući se na egzistencijalističku misao, posebno ideju "autofabrikacije" ili samo-stvaranja José Ortege y Gasseta, Vallor upozorava na društveni pomak ka posmatranju ljudi kao pukih prediktivnih mašina, odražavajući AI. Kritikuje oblast mašinske etike, upozoravajući da bi „crowdsourcing“ morala mogao dovesti do etičkih promašaja, zalažući se za to da moral ostane stalno osporavan i otvoren za izazove. Vallor naglašava vrlinu praktične mudrosti, ili froneze, koja je neophodna za prilagođavanje naših moralnih odgovora novim situacijama.

Izražava zabrinutost zbog kognitivne automatizacije koja nas lišava prilika da usavršimo takvu mudrost, vodeći do intelektualnog i moralnog oslabljivanja veština. Dok razumije transhumanistički impuls da se nadilaze ljudske mane, Vallor se zalaže za priznavanje onoga što ljudskom stanju daje smisao. Sugeriše da je moral duboko isprepleten s ljudskim postojanjem i odnosima, utemeljen u međusobnoj brizi, umjesto univerzalnog koncepta koji bi AI mogao bolje razumjeti. Ovo odražava njen optimizam o potencijalu za moralni napredak vođen ljudima.