ટેકનોલોજીના ફિલસૂફ શેનન વાલોર સૂચવે છે કે, AI ને માનવ ભાષાનું માત્ર પ્રતિધ્વનિ કરતા "સ્ટોકાસ્ટિક પેરોટ" તરીકે જોવાને બદલે, AIને એક અરીસાના રૂપમાં પરિબળ કરવું વધુ ઉચિત છે જે માનવ ઇનપુટને અમને જ પાછું દર્શાવે છે. આ વિચાર એ વિચારને પડકાર આપે છે કે AI પાસે કોઈમન અથવા નૈતિક મહાનતા છે. વાલોર દલીલ કરે છે કે AI દ્વારા અમુક અસ્તિત્વવાદી જોખમનું કારણ AI પોતે નથી, પરંતુ માનવ જાતિએ તેને સાચા મન તરીકે ભૂલવુ છે, જેના કારણે માનવ સંપાદનશક્તિનું કટોકકર થાય છે. તે માનવ ક્ષમતા અંગે ચેતવણી આપે છે કે માનવ હસ્તકલા, અર્થવિનિમાય અને નૈતિક તથા સામાજિક પરિવર્તનોને ઓળખવી જરૂરી છે, જેને મુક્તિ પ્રદાન કર્યું જાય એવું કહેવા માટે તે ચેતવણી આપે છે. અસ્તિત્વવાદી વિચારો, ખાસ કરીને જોઝ ઓર્ટેગા ય ગસેટના "ઓટોફેબ્રિકેશન" અથવા જાતિ નર્માણ વિચાર પર આધારિત, વાલોર આચારણાત્મક યંત્રના ક્ષેત્રને ઝપાટામા ખેંચે છે કે નૈતિકતા ભેગા કરવા માટેની પ્રોડક્શનમાં અકસ્માતના કારણ બનશે. વાલોર વાસ્તવ સર્જન હેતુનો જનાર વિધિ કે 'ફ્રોનેસિસ'ને હાઇલાઇટ કરે છે, જે નવી પરિસ્થિતિઓમાં તેમના નૈતિક પ્રતિસાદોને અનુકૂળ બનાવવા માટે જરૂરી છે.

તે કીગ્નીટીવ ઑટોમેશન પર ચિંતા વ્યક્ત કરે છે છે કે તે આ પ્રકારની વિધિઓને હીન કરવા માટેના તકોને છીનવા માટેનું સંભવના કારણે રોજિંદા મેતીરિયલ અને નૈતિક ઉતરારાધાગમા અવગણિત મદદરૂપ થાય છે. જ્યારે માનવ ખામીઓથી ઉપર ઉઠવાની ટ્રાન્સહ્યુમનિસ્ટ અભ્યાસને ઠરાવના છે, ત્યારે વાલોર કહે છે કે જે અમને માનવ સ્થિતિને અર્થપૂર્ણ બનાવે છે તે માટે કફિત બનવું જોઈએ. તે સૂચવે છે કે નૈતિકતા માનવ જ્ઞાન અને સંબંધના ગુથાણ સાથે ઝડપથી વિશ્વ સ્તર પરના વિચારોની આકરો રજૂ કરવી જોઈએ નહીં જૈનિક રૂપે એ પ્રશ્ન AI કરતાં મસ્તિકને જાહેર પ્લેટફોર્મ મુજબ તારણ માફલ સૂચવવું વધારે અપૂવાદી છે જે માણસને વિવિધ કહેવતમયમ મેળવીને નૈતિક સુધી માનવ નૈતિક ઉન્નતિ માટેનો આશાસ્પદ દ્રષ્ટિકોણ પ્રદાન કરે છે.