In een nieuw essay dat dinsdag werd gepubliceerd, verwierp Andreessen Horowitz-vennoot David George de vrees voor een “AI-werkloosheidskatastrophe” als een “volledige fantasie”—en noemde het “onhelpful marketing, slecht economisch denken en nog slechtere geschiedenis. ” Hij stelde dat de bezorgdheid voortkomt uit een logische fout die bekend staat als de “lump-of-labor fallacy, ” die al lang door economen is weerlegd en ten onrechte aanneemt dat de economie een vast aantal werkzaamheden heeft, waardoor elke automatisering of AI die taken overneemt, menselijke banen moet verminderen. Dit essay is de meest uitgebreide uiteenzetting tot nu toe van een visie die de medeoprichters van het bedrijf al maanden uiten. Ben Horowitz merkte in een eerdere podcast op dat ondanks de vorderingen in AI sinds minstens 2012 (begonnen met ImageNet dat de computervisie revolutieerde), catastrofale banenverlies nog niet is gerealiseerd. Het kernargument draait om de “lump-of-labor fallacy. ” George legt uit dat menselijke wensen en behoeften niet statisch zijn: wanneer technologie de kosten van activiteiten verlaagt, creëren mensen nieuwe wensen en banen. John Maynard Keynes voorspelde bijna een eeuw geleden dat automatisering zou leiden tot een werkweek van 15 uur, maar mensen bedachten in plaats daarvan nieuwe activiteiten en banen. George citeerde historische voorbeelden: de mechanisatie van de landbouw verminderde de Amerikaanse landbouwarbeid met een derde in het begin van de 20e eeuw, maar verdrongen arbeiders gingen werken in fabrieken, kantoren, ziekenhuizen en uiteindelijk in software, terwijl de productiviteit op het land sterk toenam. Elektrificatie veranderde fabrieken en verdubbelde de arbeidsproductiviteit, in plaats van banen te vernietigen. De spreadsheet, die gedacht werd boekhoudbanen te doden, creëerde juist 1, 5 miljoen meer functies voor financieel analisten dan de miljoen boekhouders die verloren gingen. Ter ondersteuning hiervan populariseerde Torsten Slok, hoofdeconoom van Apollo Global Management, de “Jevons Paradox, ” die stelt dat het verlagen van technologische kosten leidt tot verhoogde vraag en werkgelegenheid. Bijvoorbeeld, Microsoft Excel verlaagde de kosten voor financiële analyse, waardoor dergelijke diensten toegankelijk werden voor veel nieuwe bedrijven, wat het aantal banen deed toenemen. George merkte op dat dalende invoerprijzen, zoals goedkope fossiele brandstoffen, historisch gezien hebben geleid tot uitgebreide economische activiteit en nieuwe industrieën, zoals plastics, in plaats van banenverlies. Recentelijk citeerde Anthropic-CEO Dario Amodei hetzelfde paradox bij de lancering van AI-tools die arbeidsimpact hebben voor Wall Street. Andreessen Horowitz ondersteunt hun economische en theoretische standpunt ook met recente data. Diverse studies tegenspreken dystopieën: een working paper van het NBER vond dat AI-adoptie de totale werkgelegenheid niet significant heeft veranderd; de Federal Reserve Bank van Atlanta stelde dat meer dan 90% van de bedrijven geen impact op de werkgelegenheid zag door AI over drie jaar; een studie van Census Bureau liet gematigde veranderingen zien, met zowel toename als afname; en het Yale Budget Lab concludeerde dat de impact van AI op de arbeidsmarkt grotendeels stabiel blijft. Enige uitzondering was een studie van Stanford die een relatieve daling van 16% in werkgelegenheid bij jonge werknemers (22-25 jaar) in AI-gevoelige banen liet zien sinds de release van ChatGPT eind 2022, maar a16z stelt dat dit complex is, en dat op sommige instapbanen juist toenemend gebruik is van AI waar het werk wordt aangevuld of neutraal blijft. Ondanks het sterke betoog van a16z, betwijfelen opmerkelijke critici de premissen. econoom Anton Korinek waarschuwt dat wanneer artificiële algemene intelligentie (AGI) wordt bereikt, arbeid mogelijk optioneel wordt, in tegenstelling tot eerdere industriële revoluties. Het Carnegie Endowment categoriseert de AI-debatanten als de “bezorgden, ” de “geduldigen, ” en de “opgewonden, ” waarbij a16z in de groep van de “opgewonden” staat, net als medeoprichter Marc Andreessen.

De “bezorgden” en “opgewonden” verschillen niet alleen in feiten, maar ook in voorspellingen over de snelheid van AI-voortgang, de capaciteit van bedrijven om het te adopteren, en de snelheid waarmee nieuwe banen ontstaan. Wat het huidige moment onderscheidt, zeggen critici, is de snelheid. De bezorgden vrezen dat snelle AI-verbeteringen, gestimuleerd door schaalwetten en enorme investeringen, de historische precedenten kunnen overtreffen. De GDPVal-benchmark van OpenAI ontdekte dat nieuwe AI-modellen op veel taken beter presteren dan mensen, met experts die 83% van de tijd de AI-respons verkiezen in geteste gebieden. Daarentegen stellen de “geduldigen, ” waaronder Princeton-onderzoekers Arvind Narayanan en Sayash Kapoor, de Nobelprijswinnaar Daron Acemoglu en cognitief wetenschapper Gary Marcus, dat de beperkingen, hallucinaties en complexiteit van integratie betekenen dat adoptie decennia in beslag zal nemen. Scale AI’s Remote Labor Index liet zien dat de beste AI-systemen in maart 2026 slechts 2, 5% van complexe opdrachtgeversniveau taken konden uitvoeren volgens menselijke normen, en dat de verbetering sindsdien minimaal is geweest. Econoom David Autor neemt een genuanceerde “voorwaardelijk optimistische” houding in: AI kan helpen bij het herstellen van banen voor middenvaardigheden, maar waarschuwt dat dit geen vaststaande voorspelling is, slechts een mogelijkheid. De optimisme van a16z sluit aan bij hun financiële belangen — enorme investeringen in AI-startups en infrastructuur — waardoor er een cultuur ontstaat waarin het idee dat AI banen vernietigt ongunstig is, omdat het regulering uitlokt, adoptie verlaagt en het consumentenvertrouwen ondermijnt dat cruciaal is voor hun portfoliobedrijven. Echter, een conflict of interest maakt niet dat hun gebruik van historische gegevens en academisch onderzoek onjuist wordt. Carnegie merkt op dat de meeste economen verwachten dat AI slechts kleine afwijkingen van historische trends zal veroorzaken, tenzij een snelle groei in vermogen tot grote verstoringen leidt. Een belangrijk punt dat a16z onderbelicht, is het asymmetrische risico als zij het bij het verkeerde eind hebben. Als de optimisten gelijk hebben, zal de arbeidsmarkt zich zoals altijd herorganiseren en nieuwe rollen creëren; maar als de alarmisten gelijk krijgen en beleid wordt gevormd door overdreven vertrouwen, kunnen miljoenen ontslagen arbeiders onvoldoende ondersteuning en omscholingsmogelijkheden krijgen. Paradoxaal genoeg stelde het Yale Budget Lab vast dat AI-gestuurde productiviteitswinst, terwijl het een nationale schuld van 39 biljoen dollar aanpakt, tegelijk kan leiden tot wijdverspreid arbeidersverlies en toename van ongelijkheid. Het publieke sentiment weerspiegelt een toenemende angst: uit een peiling van Quinnipiac in maart bleek dat 70% van de Amerikanen nu gelooft dat AI de menselijke werkgelegenheid zal verminderen, tegenover 56% het jaar daarvoor. Of deze angst onterecht is of een ware intuïtie over ongekende verandering, blijft een open vraag die alleen met historische analogieën niet kan worden opgelost. a16z weigerde commentaar te geven op het essay.