MBW Views prezentuje serię artykułów publicystycznych zawierających spostrzeżenia wpływowych osób z branży muzycznej. Niniejszy tekst autorstwa Krystle Delgado, wybitnej prawniczki specjalizującej się w prawie rozrywkowym i własności intelektualnej, prowadzącej kancelarię Delgado Entertainment Law PLLC oraz gospodarza popularnego na YouTube podcastu Top Music Attorney, which ma ponad 200 000 subskrybentów. Delgado jest szczególnie zaangażowana w wysokoprofilowe pozwy zbiorowe przeciw platformom muzyki generatywnej AI, takim jak SUNO i UDIO. W tym artykule Delgado odnosi się do trwającej debaty na temat „zadaszonych ogrodów” versus „otwartych studiów” w kontekście muzyki AI. Zauważa, że branża muzyczna unika jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy firmy AI używające dzieł artystów bez ich zgody stanowią poważny problem, czy są tylko niezręcznym etapem przed zawarciem oficjalnych umów. Dyskusja przesunęła się od oskarżeń, że te firmy nielegalnie zawłaszczają miliony utworów, do narracji sugerującej wzajemne korzyści, głównie dla dużych wytwórni. Jednak wiele z tych utworów należy do niezależnych artystów, których nigdy nie pytano o zgodę, nie wynagrodzono ich, ani nie uwzględniono w nowych umowach licencyjnych dla AI. Potencjał, by niezależni artyści uzyskali sprawiedliwość w ramach trwających pozwów przeciw Suno i Udio, wciąż jest niepewny. Branża zmierza w kierunku modeli typu „zadaszony ogród, ” które umożliwiają użytkownikom tworzenie i dzielenie się muzyką w zamkniętej platformie, bez eksportowania utworów AI na zewnątrz.

Główni gracze, tacy jak Warner, Universal i Merlin, zgodzili się na taką strukturę z Udio, aby zapewnić „prawidłowo licencjonowane” modele AI. Jednak brakuje przejrzystości co do tego, jaka muzyka znajduje się w tych licencjonowanych zbiorach, a niezależni artyści nie mieli na to wpływu. Warner zawarł wyjątkowe porozumienie z Suno, które sprzeciwia się koncepcji zadaszonego ogrodu, umożliwiając korzystanie z katalogu Warner na różnych platformach na zasadzie zgody artysty. Ta dychotomia rodzi kluczowe pytanie: czy dążenie do „nowego początku” naprawdę służy ochronie muzyki, czy też jedynie chroni katalogi dużych wytwórni, podczas gdy nieautoryzowane użycie pracy innych artystów nadal trwa? Delgado podkreśla, że żadne z tych działań licencyjnych nie cofają pierwotnych naruszeń praw autorskich przez firmy AI, które opierały się na masowym nieautoryzowanym użyciu muzyki. Ponadto pojawia się obawa, czy artyści związani z dużymi wytwórniami mogą naprawdę odmówić udziału w szkoleniu AI, mimo zawartych umów. Nowym problemem dla użytkowników AI jest błędne przekonanie, że ryzyko prawne jest pokryte przez platformy. W rzeczywistości użytkownicy zwykle ponoszą odpowiedzialność prawną, jeśli utwory generowane przez AI naruszają prawa autorskie. Na przykład Udio twierdzi w sądzie, że to użytkownicy – a nie firma – są odpowiedzialni za ewentualne naruszenia utworów AI. W rezultacie obecny ekosystem muzyki AI obejmuje sytuację, w której artyści mają swoje utwory wykorzystywane bez zgody, użytkownicy narażeni są na ryzyko prawne, a firmy AI, które zbudowały swoje modele na darmowych treściach artystów, pozostają chronione. Chociaż muzyka generowana przez AI jest nie da się uniknąć i pozostanie z nami na dłużej, Delgado argumentuje, że obecne skupienie na „zadaszonych ogrodach” pomija główny problem: czy firmy AI mogą naprawdę „zacząć od nowa”, gdy ich fundamenty opierają się na masowym piractwie i kradzieży?